Tutaj miejsce na jakiś cytat lub inna krótka informację.

SCHERWENTKE [Szerwentke] EMILIA

SCHERWENTKE [Szerwentke] EMILIA, imię zakonne MARIA BOŻENA (1902 - 1982), pedagog, współorganizator tajnego nauczania, łączniczka Duszpasterstwa AK w czasie okupacji, dyrektor szkoły. Urodzona  28 marca 1902 w Siemianicach koło Kępna w rodzinie Józefa kierownika miejscowej szkoły oraz organisty w kościele parafialnym p.w. św. Idziego, i Stanisławy z d. Nędzyńskiej, pracownicy wiejskiego punktu pocztowego. Wykształcenie podstawowe i średnie zdobywała S. w państwowych szkołach niemieckich w warunkach zaboru pruskiego. Od piątego roku życia uczyła się w rodzinnych Siemianicach, w latach 1913 –17 uczęszczała do 9-klasowej tzw. Wyższej Szkoły Żeńskiej w Kluczborku. Do zawodu nauczycielskiego przygotowała się we Wrocławiu w Katolickim Królewskim Seminarium w l. 1917-19. Po odzyskaniu niepodległości w r. szk. 1919/1920 pracowała w szkole w Siemianicach. Następnie podjęła naukę w polskiej szkole w Państwowym Seminarium Nauczycielskim w Lesznie, gdzie otrzymała świadectwo dojrzałości 19 czerwca 1922.  Po maturze otrzymała posadę nauczycielki w szkole powszechnej w Pleszewie ( r. szk. 1923/1924). Idąc za głosem powołania podjęła decyzję wstąpienia do zakonu ss. Urszulanek. 

 

Odbywała postulat w Poznaniu, ucząc równocześnie w szkole powszechnej. Obłóczyny odbyły się 15 sierpnia 1924 w kaplicy klasztoru krakowskiego, przyjęła imię zakonne Maria Bożena. Od 1924-26 odbywała nowicjat i przystąpiła do matury gimnazjalnej. Świadectwo dojrzałości otrzymała w Gimnazjum ss. Urszulanek w Krakowie w czerwcu w 1926. Pierwsze śluby zakonne złożyła 26 sierpnia i wybrała sobie predykat „od Opatrzności Bożej”. W latach 1926-28 pracowała jako nauczycielka i wychowawczyni w Poznaniu. Śluby wieczyste złożyła 15 września 1929 w Rokicinach Podhalańskich. W latach 1928-33 odbyła studia przyrodnicze na UJ oraz z zakresu filozofii chrześcijańskiej i teologii ramach Wyższych Kursów 

Katechetycznych. Uzyskała stopień magistra filozofii z zakresu botaniki na podstawie pracy pisanej pod kierunkiem prof. W. Szafera n. t. Rośliny z Kępy Redłowskiej. Pracowała w gimnazjum i seminarium we Włocławku w latach 1933-34. Uczyła w Lublinie w szkole średniej biologii, geografii i propedeutyki filozofii ( od 1936 dyrektor). W latach 1936-39 przeprowadziła badania naukowe z dziedziny stratygrafii i analizy pyłkowej torfowisk Lubelszczyzny pod kierunkiem prof. Szafera i prof. Wodiczki. Na przełomie 1938 i 1939 przebywała 7 miesięcy w Rzymie i odbywała tzw. Trzecią probację. W listopadzie 1939 ukończyła pracę doktorską, której nie zdążyła obronić z powodu okupacji. W czasie II wojny światowej po zamknięciu szkoły przez okupanta S. organizowała naukę na kompletach tajnego nauczania. Była równocześnie dyrektorką oficjalnie działającej szkoły gospodarczej (1941-44), a od 1942 zorganizowanej przez siebie szkoły hotelarskiej. Była łączniczką Duszpasterstwa Okręgu Lubelskiego AK. Za walkę z okupantem ( tajne nauczanie) 3 stycznia 1945 odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi W 1945 powołana do Komisji Weryfikacyjnej przy Kuratorium Okręgu Szkolnego Lubelskiego. Po zamknięciu szkoły ss. Urszulanek w Lublinie poprzedzonym odebraniem jej praw państwowych, w latach 1955-68 S. przebywała w Poznaniu. Tu w latach 1955-62 była dyrektorem liceum ss. Urszulanek ( do jego zamknięcia). W 1960 roku dekretem Prymasa Tysiąclecia Stefana kardynała Wyszyńskiego powołano ją do Zarządu Prowincji Polskiej ss. Urszulanek w charakterze doradczyni. Dnia 14 lipca 1968 przenosi się na stałe do Krakowa. Tu w latach 1968-80, mimo wieku emerytalnego, pracuje jako nauczycielka, prelegentka i tłumaczka. Pracuje w Kurii Metropolitalnej w Krakowie, najpierw w Duszpasterstwie Rodzin, a potem w Instytucie Rodzin przy Papieskim Wydziale Teologicznym. Uczy w tutejszym Diecezjalnym Instytucie Katechetycznym i Małym Seminarium oo. Bernardynów w Kalwarii Zebrzydowskiej. W 1969 otrzymuje Krzyż AK, Medal Wojska i Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami ( za postawę wobec wroga, odwagę i poświęcenie w służbie w okresie okupacji). W dniu 29 sierpnia 1976 obchodziła złoty jubileusz profesji zakonnej.

Autorka pamiętników: Pragnę Ci pomóc, Wybór z listów i notatek  (wydane w 1985, wybór i opracowanie I. Daremniak, M. Wójtowicz, M. Wyrzykowska-Toth; wydanie 2 zmienione, wybór i opracowanie M. Wójtowicz i M. Wyrzykowska-Toth,  wydanie 2004), Zawierzyłam Miłości. Wybór z notatek  wydanie 2000. Zmarła 9 lipca 1982 w klasztorze ss. Urszulanek w Krakowie w grobowcu ss. Urszulanek. Rodzeństwo: Stefania z męża Kaczmarek, Maksymilian ( 1904-1942), ksiądz zginął w Obozie Koncentracyjnym w Dachau. Dnia 11 marca 1984 odsłonięto tablice pamiątkową ku jej czci w kościele powizytkowskim w Lublinie i w grudniu 2013 roku poświęcono tablicę w kościele parafialnym pod wezwaniem św. Idziego w Siemianicach.

Krystyna Macioszczyk

  • Oceń ten artykuł
    (0 głosów)
  • Czytany 48962 razy
Więcej w tej kategorii: Hr. Szembek Aleksander »
Powrót na górę

Najnowsze artykuły